Afdrukken

Na veel voorbereiding door de Kamporganisatie was het dan afgelopen vrijdag zover. Rond 19.30 uur arriveerden ouders en kampgangers bij kamphuis de Wildwal in Lunteren. De ouders werden na een snelle bak koffie met lichte aandrang rap naar huis gestuurd, want er stond een bomvol programma gepland. Oftewel, zoals André dat zegt, de navelstrengen werden snel doorgeknipt, zodat het kamp van start kon gaan.

De ploegen werden ingedeeld, de kamers toegewezen, de leiding voorgesteld en hup, het eerste spel kon beginnen.
De ploegen werden naar het dorp gebracht om een vossenjacht te gaan spelen. In een vastgestelde volgorde moesten de diverse vossen worden opgespoord. Sommige deelnemers werden daar verrast, omdat hun vaders of moeders, die ze een uurtje daarvoor hadden uitgezwaaid, ineens in vermomming toch weer opdoken. Zwerver Pieter, oude man Roger, boer Ron en Dika en Linda die als monnik in het dorp rondscharrelden moesten worden gevonden. Het feit dat een aantal totaal onbekenden, familie van Cor ook als post in het dorp stonden opgesteld maakte het wellicht nog wat lastiger. Immers, een onbekende als post herkennen is niet zo heel voor de hand liggend.

Na afloop in de muziektempel even wat drinken en wat lekkers, om daarna direct te worden doorgebracht naar een volgend spel. Een kwartiertje rijden en dan sta je midden in het bos, alwaar het vuurtorenspel werd gespeeld. De bedoeling was een vijftal vuurtorens aan de lichtsignalen te herkennen en op te sporen. Ook weer ieder team in een andere volgorde. Lastig was dat een vuurtoren op een losgelagen lichtschip stond en zich dus verplaatste. Kortom, dat leverde nogal wat problemen op. Een team kreeg het zelfs voor elkaar volledig af te dwalen. Gelukkig werden zij nog voordat ze moesten worden opgehaald door de begeleiding opgepikt door het team van Jelmar, dat inmiddels aan het laatste spelonderdeel van de avond was begonnen.

Want na afloop van het vuurtorenspel kon men wederom wat drinken en eten bij de bus en even op adem komen. Er waren inmiddels heel wat kilometertjes gelopen, dus de voeten werden al gevoeld. De rust was echter van korte duur. Want tijdens de rust kregen de teams hun veiligheidsvesten en een pakje drinken voor onderweg uitgereikt en werd ze succes gewenst in hun poging het kamphuis op eigen kracht terug te vinden. Daar een ieder zijn telefoon met GPS had moeten inleveren in ruil voor een ouderwetse koelkast waarmee slechts in geval van nood kan worden gebeld een hele uitdaging.
Zonder morren werd deze echter door de ploegen opgepakt en werd begonnen aan een wandeling van (hemelsbreed) zo'n 7 kilometer. Het team dat onderweg bij spel 2 het spoor bijster was geraakt en met de eerste droppingwandelaars opliep, kon halverwege ook worden voorzien van de veiligheidsvesten en zelfstandig de dropping afmaken. Zo konden ook zij op een veilige manier het laatste onderdeel afronden.

Eenmaal terug in het kamphuis werd wat gedronken en gegeten. Een enkeling zocht daarna de rust van het bed op, moe en afgepeigerd, maar een flink aantal bleef gezellig op totdat ook het laatste team binnen was. Helaas bleek dit team het richtingsgevoel van een dode postduif te hebben, want na zeker anderhalf uur wandelen bevonden zij zich.............................., jawel, precies op het punt waar zij ook gestart waren. Hier moest de ophaalbus aan te pas komen om ze ook weer veilig en enigszins op tijd in het kamphuis te krijgen.

Langzaamaan vertrok een ieder naar de slaapzalen, maar waarom is niet geheel duidelijk. Want geslapen werd er weinig. Zelfs de jonkies, waarvan het idee was dat ze na deze inspannende en vermoeiende avond/nacht zouden omvallen vonden nog energie genoeg om te blijven kletsen en rennen.

ZATERDAG.

Na een korte nacht verscheen een ieder weer vroeg aan het ontbijt. Niet altijd even fris, maar in ieder geval met goede zin.

Na het ontbijt even tijd om op te frissen en aan te kleden voor het volgende spel. Of beter gezegd, een actieve spelochtend. Een parcours met kruis-touwtrekken, spijkerbroek hangen, eierrace etc. werd door de teams afgewerkt. Het zonnetje liet zich helaas niet echt zien, maar de temperatuur was prima, evenals de sfeer en het enthousiasme op het speelveld.

Ondertussen werden in de keuken een paar pannenkoeken gebakken om de deelnemers tussen de middag de honger te laten stillen.
Zo lang als er over werd gedaan om deze te bakken, zo snel verdwenen zij in de hongerige magen. Even rusten en eten, het was na alle vermoeienissen blijkbaar heerlijk om even lekker te zitten en bij te komen.

Ook nu weer was de rust echter van korte duur. Want in de middag stond er een mooie speurtocht op het programma. De teams mochten vanaf het kamphuis op pad om de route te vinden en de vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Kortom, weer een fikse wandeling, maar manmoedig gingen ze, zonder morren op pad. Nu kon Lunteren bij daglicht ook eens worden bekeken.

Na afloop was er even gelegenheid wat bij te komen. De traditionele barbecue stond roodgloeiend buiten en de worstjes, hamburgers enzovoorts vonden gretig aftrek. De deelnemers konden ondertussen heerlijk buiten eten, kletsen en vooral, de vermoeide lijven even tot rust laten komen.

Deze rust was ook wel nodig, want rond half 11, het was inmiddels donker, gingen we naar een nabijgelegen stuk bos om het douanespel te spelen. Meestal word dat op de zondagochtend gedaan, maar deze keer in een donker stuk bos. Fanatiek probeerden de smokkelaars de "drugs" zakjes op het eindpunt te krijgen, terwijl de douaniers er alles aan deden om ze onderweg te grijpen en de drugs in beslag te nemen.

Na afloop terug in het kamphuis werd nog wat gedronken en jawel, de vermoeidheid begon nu toch echt toe te slaan. Al snel zagen we de een na de ander op pad gaan naar de slaapzaal. Niet dat er nu direct werd geslapen, maar blijkbaar was languit onderuit, kletsend met je kamergenoten, al voldoende.

ZONDAG

Iets later dan op zaterdag was het tijd voor het ontbijt. Het was zoals altijd behoorlijk rustig aan de ontbijttafel. Echter, dit was maar vn korte duur, want al snel werden de teams meegenomen naar een plek in het bos waar het volgende en laatste spel van dit kamp op het programma stond. Het bekende spel, Slangen en Ladders werd nu door de teams op een groot speelveld gespeeld. Doordat de teamleden met elastieken aan elkaar waren gebonden, was een ieder, hoe moe ook, genoodzaakt actief mee te doen.

Tussen de middag werd wederom de BBQ aangestoken en was er de mogelijkheid een broodje te eten met een hamburger, worstje, saté of frikandel en kon er een kom soep worden gegeten. En daarna werd het helaas al weer tijd om te gaan nadenken over de reis terug naar huis. De tassen konden worden gepakt, de slaapzalen worden geveegd.
Dat ging uiteraard in rap tempo ( en hier en daar met de Franse slag), want inmiddels liep de spanning behoorlijk op. Er stond nog een punt op de agenda, namelijk de prijsuitreiking. Welk team zou met de hoofdprijs en de eeuwige roem het kamp afsluiten en de taart mogen opeten?

Rond half vier druppelde de eerste ouders bij het kamphuis binnen. Moe maar voldaan werden de ervaringen gedeeld en de tassen ingeladen. Het kamp 2014 was definitief ten einde.

We hopen dat jullie een superleuk weekend hebben gehad. Voor wat betreft de organisatie en de begeleiding kan ik melden dat wij het erg leuk en gezellig hebben gevonden. En dat we hopen dat jullie volgend jaar weer allemaal van de partij zullen zijn.

Foto's van het kamp zijn te vinden in het fotoalbum:

 

Kamp Wedstrijdzwemmers 2014
Categorie: Zwemmen nieuws