Afdrukken

De afgelopen maanden heeft de kampleiding getracht de definitieve kampeerboerderij voor het zwemkamp 2015 wat ongewis te houden. Tot dan begin augustus eindelijk het verlossende woord kwam: We zouden naar de Runsvoort gaan in Helvoirt.

Groot was dan ook de verbazing, schrik en hier en daar ook verwondering toen de deelnemers en ouders bij aankomst te horen kregen dat de boerderij overboekt was en ze werden doorgestuurd naar een andere locatie. Het schijnt dat WhatsApp heel wat berichten te verwerken heeft gekregen.

Eenmaal aangekomen bij de Rustende Jager, een café- restaurant iets verderop bleek, dat iedereen voor de gek gehouden was. De kinderen konden zich melden, hun spullen inleveren bij de vrachtwagen (Maarten Visser, super bedankt voor je hulp en tijd, toppie!) en werden de teams ingedeeld. Binnen een half uur waren ze op weg voor hun eerste tocht, op weg naar de definitieve bestemming, Kampeerboerderij de Mussenberg in Loon op Zand. De ouders nog lichtelijk in shock en met een briefje met het juiste adres achterlatend.

Eenmaal aangekomen op de Mussenberg (voor sommige teams ondanks de routepaaltjes en de routebeschrijving toch best nog een hele, zo niet onmogelijke klus) werden de bedden opgemaakt en al snel werden de groepen verzameld voor een volgende tocht. Buiten werd per team het totaal uit de duim gezogen verhaal van een niet meer bestaand graafschap verteld. Tijdens de wandeling daarna kwamen de “geesten” van de hoofdpersonen in het bos weer tot leven, met als uiteindelijk doel de jonkvrouwe aan het einde een levensteken van haar geliefde te overhandigen.

Dag 1 zat er op en vele vermoeide koppies verdwenen naar de slaapzalen, om daar in plaats van te gaan slapen gewoon door te feesten.

Zaterdag ochtend vroeg eruit, aan het ontbijt en vervolgens per auto terug naar de Rustende Jager. Daar aangekomen kreeg een ieder een mountainbike en ter bescherming een helm. Deze dag zouden de groepen een prachtige tocht maken over de Loonse en Drunense Duinen. Tussendoor werden op diverse locaties spellen gespeeld, hier en daar een boswachter uitgeschakeld en halverwege de lunch genuttigd. Het weer was echt meer dan prima en aan de berichten te horen viel de tocht in de smaak. Er hoefde niet gelopen te worden, wat als een voordeel werd ervaren. Wel hier en daar wat berichten over een pijnlijk zitvlak. Tja, hier pak je wat, daar geef je iets.

Eenmaal terug bij het kamphuis was er tijd om te douchen en even bij te komen en te relaxen, in afwachting van de traditionele BBQ.

Na het eten werden de groepen op pad gestuurd voor een avondwandeling. Die slechts een kleine 100 meter verderop toch nog de dropping werd. De deelnemers werden gefouilleerd, zodat alle navigatie keurig op het kamphuis kon achterblijven en voorzien van een telefoon die in noodgevallen kon zorgen voor het contact met de organisatie. Na een autorit van ongeveer 20 minuten werden de groepen midden in het bos afgezet en succes gewenst.

Toen het eenmaal begon te onweren misten we nog twee groepen. Die wilden we uiteraard uit het bos hebben, dus er werd gebeld om de locatie te bepalen. Deze bleek echter dichterbij dan wij dachten. De groepen kwamen juist bij het kamphuis aan, dus gelukkig iedereen weer veilig en gezond, maar wel heel erg vermoeid thuis. Het werd al snel erg rustig aan de Berkenlaan.

De zondagochtend startte wat later, dus werd er hier en daar “uitgeslapen”. Het regende nog steeds. Maar gelukkig bood het programma ruimte. De weerdiensten vertelden dat het zou gaan opknappen, dus werd besloten iets later te starten met de Wereldreis. Inmiddels was het droog en werd het snel warmer en warmer.

Onderwijl werd een klein stapeltje pannenkoeken gebakken voor de lunch.

Na de lunch was het tijd voor het verzamelen van de spullen, het opruimen van de kamers en natuurlijk, zoals ieder jaar de prijsuitreiking en de groepsfoto’s.

Inmiddels stonden de ouders vol ongeduld te wachten om hun kroost weer in de armen te sluiten. Wij hebben bij de kids niets van heimwee bespeurd, maar de vaders en moeders waren zo te zien blij hun kinderen weer mee naar huis te mogen nemen.

Moe, maar voldaan vertrok een ieder huiswaarts, waarschijnlijk in de auto een deel van de verloren nachtrust al inhalend.

De organisatie kijkt terug op een leuk en gezellig kamp, zonder gewonden en incidenten. Wij hopen dat jullie, nu de vermoeidheid langzaam minder wordt, ook genoten hebben en al weer uitzien naar het kamp 2016.

Foto's zijn te vinden in het fotoalbum:

Kamp 2015
Categorie: Zwemmen nieuws